WPROWADZENIE W DZIEŃ 💙
DZIEŃ 8 – 13 SIERPNIA – MARYJA KRÓLOWA NIEBA (Koziebrody)
Przed laty na Pielgrzymce więcej się mówiło, że idziemy na Uroczystość Wniebowzięcia Maryi, na 15 sierpnia. Starsi pielgrzymi być może pamiętają plakaty pielgrzymkowe, na których było napisane, że Pielgrzymka trwa od 6 do 15 sierpnia. Zniknęło nam to nieco, pewnie dlatego, że większość z nas po trudach pielgrzymowania nie zostaje już na Uroczystość 15 sierpnia. Warto jednak mieć to w pamięci, że idziemy na 15 sierpnia, a pewnego rodzaju ciekawostką jest, że wyruszamy z Katedry Płockiej, która jest pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP. Jest taka klamra spinająca nasze pielgrzymowania.
Pod koniec naszego pielgrzymowania, w ostatnim całym dniu w drodze, zatrzymajmy się w naszym rozważaniu na Maryi, która jest w niebie, jest Wniebowzięta. Na mapie naszej diecezji jest Sanktuarium maryjne, w którym Matka jest czczona jako Królowa Nieba. To sanktuarium w Koziebrodach, w dekanacie Raciąż. W głównym ołtarzu tego kościoła znajduje się kopia ikony Matki Bożej Jasnogórskiej z XVII w., uznana za cudowną. Obraz ten został namalowany przez nieznanego autora. Przyjrzyjmy się dziś Maryi Wniebowziętej, Uroczystości, którą za chwilę będziemy po raz kolejny obchodzić.
Wiemy też, że Wniebowzięcie Maryi to jeden z dogmatów maryjnych. Ogłoszony dosyć późno, bo w połowie XX w., dokładnie 1 listopada 1950 r.
Jaka jest historia ogłoszenia dogmatu o Wniebowzięciu Maryi? Poważnie po raz pierwszy temat pojawił się podczas Soboru Watykańskiego I, czyli w drugiej połowie XIX w. Sobór ten został przerwany wskutek trwającej wojny i nigdy nie dokończony. Temat dogmatu więc też upadł. Wrócił natomiast po II wojnie światowej, za sprawą Papieża Piusa XII. Ojciec Święty najpierw chciał zasięgnąć opinii jak największej liczby osób. Wysłał więc w 1946 r. do biskupów na całym zapytanie co sądzą o ogłoszeniu dogmatu o Wniebowzięciu Maryi. Taką formę zapytania nazywa się potocznie soborem korespondencyjnym. Za ogłoszeniem tej nauki jako dogmatu wiary opowiedziało się 98% biskupów. Pius XII 1 listopada 1950 r. konstytucją apostolską MUNIFICENTISSIMUS DEUS (Nieskończenie Hojny Bóg) ogłosił, że „jest dogmatem, od Boga objawionym, iż Niepokalana Boża Rodzicielka zawsze Dziewica, Maryja, po zakończeniu ziemskiego życia z ciałem i duszą została wzięta do nieba”. Od razu warto zwrócić uwagę, że to orzeczenie nie roztrząsa dawnych teologicznych i językowych dyskusji czy Maryja zasnęła, czy też umarła, uznając ogólnie i bezspornie, że Jej wniebowzięcie miało miejsce po zakończeniu Jej ziemskiego życia. Kiedy mówimy o dogmatach w Kościele, trzeba dodać, że każdy wierzący jest zobowiązany do wiary w dogmaty.
Dlaczego tak późno ten dogmat ogłoszony? Na pewno jednym z powodów jest to, że nie znajdujemy opisu Wniebowzięcia Maryi w Piśmie Świętym. Do dziś są głosy sprzeciwu wobec tego dogmatu np. w środowisku protestanckim.
O dogmacie już wiemy, czas zająć się tym świętem maryjnym, czyli cofnąć się mocno w czasie, aż do ziemskiego życia Maryi, a bardziej do końcowych Jej chwil na ziemi.
Jednym z pytań, które czasem zadają sobie ludzie wierzący jest również – ile lat po śmierci Jezusa trwało życie Maryi na ziemi i gdzie się zakończyło? Tradycja wczesnochrześcijańska zachowała przekonanie, że Maryja jeszcze 12 lat towarzyszyła Apostołom, a więc do 45 r. Jeśli chodzi o miejsce zakończenia ziemskiego życia, tu już pojawia się więcej wątpliwości. Niektórzy wskazują na Efez, do którego miał się udać św. Jan, który przecież dostał od Jezusa zadania opiekowania się Matką Bożą. Badacze są jednak sceptyczni co do tego miejsca, bowiem w Efezie św. Jan znalazł się dopiero około 68 r., więc Maryja musiałaby mieć wtedy około 90 lat. Poza tym nie ma żadnych źródeł apokryficznych mówiących o obecności Maryi w Efezie. Dużo bardziej prawdopodobne jest, że Maryja ziemskie życie zakończyła w Jerozolimie i tam jest Jej grób. Są na to opisy apokryficzne z IV w., np. Pseudo-Dionizego Areopagity. Dziś w Jerozolimie jest Bazylika Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny.
Przejdźmy do Święta. Było ono zarówno na Wschodzie, jak i Zachodzie chrześcijaństwa znane już w starożytności, należy do najstarszych świąt maryjnych, znanych już w VII w. Na Wschodzie nawet wcześniej, bo już pod koniec VI w. cesarz Maurycy polecił je obchodzić w całym swoim państwie i z datą 15 sierpnia, więc lokalnie obchodzono je na pewno już wcześniej. Najczęściej pod nazwą „zaśnięcie Maryi”. W Rzymie znane jest już w VII w.
To zatrzymajmy się na dacie 15 sierpnia. Dlaczego akurat ten dzień? Historia daty jest ciekawa. W Bizancjum, czyli na Wschodzie chrześcijaństwa, gdzie najpierw obchodzono Święto, rok państwowy zaczynał się 1 września. Kościelny również, bo to często cesarz decydował o sprawach Kościoła, np. pierwsze sobory zwoływał cesarz, a nie papież. Cykl liturgiczny odzwierciedla porządek historii zbawienia, zatem na początku roku, czyli 8 września, obchodzi się Święto Narodzenia Maryi (tak jest do dziś), a zamyka się rok obchodem ku czci Jej Wniebowzięcia, jako zwieńczenie Jej życia. Więc 15 sierpnia to była końcówka roku. I tak już zostało mimo, zmian w kalendarzu, co też spowodowało głębokiego wymiaru i znaczenia.
Wiemy, że w Polsce 15 sierpnia, Uroczystość Wniebowzięcia Maryi nazywana jest także świętem Matki Bożej Zielnej. Skąd taka nazwa? Jest podanie głoszące, że Apostołowie zamiast ciała Maryi znaleźli kwiaty. Poświęca się więc tego dnia kwiaty, zioła i kłosy zbóż. Lud wierzy, że zioła poświęcone w tym dniu za pośrednictwem Maryi otrzymują moc leczniczą i chronią od chorób i zarazy.
Niech Maryja Wniebowzięta prowadzi nas do nieba.
